Swornegacie to wieś o wyjątkowej urodzie. Wyjątkowej nie tylko z nazwy. Wywodzi się ona od dwóch słów: „Gać” to w staropolskim języku faszyna, wiązka chrustu, również tama, grobla. Gacić znaczyło mościć, opatrywać, uszczelniać ściany chaty mchem, liśćmi lub słomą, ocieplać. Staropolskie „sworny” oznaczało zgodny, sworka to związek, sworność to jednomyślność, zgoda, zgodność. Od staropolskiej swory pochodzi dzisiejszy sworzeń a także zawór, zwartość, zwornik.

Swornegacie to zwarte groble. Stąd powstała właściwa nazwa kaszubska – SWORNEGACE. Z czasem przyjęta została nazwa zgodna z pisownią ogólnopolską – Swornegacie, takie brzmienie nazwy miejscowości zamieszcza bydgoski skorowidz miejscowości z 1925 roku.
Wieś jest położona w malowniczym rejonie południowych Kaszub, w obszarze Zaborskiego Parku Krajobrazowego. Otoczona lasami sosnowymi i licznymi jeziorami, leży bezpośrednio na północnym brzegu jeziora Karsińskiego i -poprzez dolinę Brdy – styka się z mniejszym jeziorem

Wspaniałe warunki turystyczne, czyste powietrze filtrowane przez lasy sosnowe z bogatym runem leśnym, położenie u boku Parku Narodowego Bory Tucholskie, liczne znajdujące się w pobliżu rezerwaty przyrody, duża ilość oznakowanych atrakcyjnych szlaków pieszych, konnych i rowerowych, raj dla wędkarzy / bo w „zasięgu ręki” od wsi znajdują się dziesiątki większych lub mniejszych zbiorników wodnych/, punkt etapowy dla uczestników spływów kajakowych „szlakiem Brdy” – oto atuty tej wsi jakich mogą pozazdrościć inne uznane kurorty.

Wieś ma też bogatą przeszłość o ciekawych zdarzeniach historycznych. Pierwsza informacja o Swornegaciach pochodzi z 1272r. a związana jest z zakonem augustianów, który miał założyć Świętopełek w 1265 r. Tę pierwszą wzmiankę odnajdujemy w łacińskim dokumencie papieża Grzegorza X z 15.07.1272 r., który poleca opiece biskupów chełmińskich osiadły tu klasztor Augustianów. W 1275 r. zakonnicy mają tu już swój kościół a książę Mestwin II staje się ich dobroczyńcą, nadając braciom zakonnym dobra i przywileje. Zakonnicy nie mieli tu jednak spokoju i dlatego za zezwoleniem Wacława II opuścili to miejsce i w 1303 r. połączyli się z klasztorem Cystersów w Oliwie. Augustianie przekazali wtedy na rzecz klasztoru oliwskiego wszystkie swoje posiadłości , mianowicie: wsie Swornegacie, Dąbrówka, plac Zwerynec, jezioro Nechor, lasy i cztery jeziora – Karsińskie, Witoczno, Długie i Zielone. W 1309r. Cystersi zamieniają te posiadłości z Krzyżakami na grunty położone bliżej Oliwy. W miejscu klasztornych zabudowań augustianów, w Swornegaciach powstał umocniony krzyżacki dwór gospodarczy.